Boys won’t be boys

Door Ella Oelbrandt

“Het groot kritisch gesprek over mannelijkheid”. Een evenement met deze titel passeerde vorige week mijn tijdlijn. Mijn nieuwsgierigheid was direct aangewakkerd.

Want het is bijzonder dat zo’n onderwerp écht gesproken wordt. Het hedendaagse feminisme gaat vaak over girl empowerment en intersectionaliteit, maar ook over toxic masculinity moet echt gesproken worden.

Met mannelijkheid op zich is er dan misschien niets mis, maar bij toxic masculinity gaat het over het extreme, vaak gewelddadige gedrag dat soms voortstroomt uit mannelijkheid, of toch het idee van mannelijkheid dat in onze samenleving bestaat. Het is een onderliggende structuur die schadelijk is voor mannen én vrouwen. Dit is één van de dingen die ik geleerd heb op het debat.

Boys will be boys? Vergeet het maar, slecht gedrag kan je niet goedkeuren door wat genetica.

Vol nieuwsgierigheid trok ik dus naar het zaaltje, waar ik me bevond tussen andere leergierigen en kritische geesten. Het plan was om 5 experten te laten praten over het onderwerp. De deelnemers hadden elk een andere expertise of eigenheid, van een HIV-preventieadviseur tot een blanke, cis-gender man.

Het resultaat was verrassend. Er werd toegegeven dat er een koele cultuur bestaat onder mannen, waarbij een schouderklopje vaak het enige teken van emotie is. Toch kan het ook anders. In Nederland is er een evenement waarbij mannen onder elkaar heel open en emotioneel kunnen zijn. De verbondenheid is dan groot, maar erbuiten is die emotie er dus een misverstand of taboe. Vriendinnen en lieven doen soms dienst als psycholoog voor hun vriendje, omdat hij nergens anders terecht kan.

Ook in dit gesprek ging het over nature versus nurture. Hoeveel van ons gedrag is gestuurd door ons DNA, welk deel komt voort uit onze omgeving? Een interessante vraag, waar vaak uiteenlopende antwoorden op gegeven worden.

Testosteron (het ‘mannelijke’ hormoon) is hierin een bepalend element. Iedereen heeft hormonen en vaak zelfs een hele hoop verschillende. Mannen hebben (meestal!) meer testosteron, maar ook wat oestrogeen (het ‘vrouwelijke’ hormoon).

Over nature versus nurture waren de meningen verdeeld, maar over het algemeen waren de experts het eens: de omgeving en opvoeding zijn geen excuus voor het gedrag. Boys will be boys? Vergeet het maar, slecht gedrag kan je niet goedkeuren door wat genetica.

“Het groot kritisch gesprek over mannelijkheid” is al een goed begin. Het is leuk dat zo’n evenementen er zijn, maar zolang het binnen 4 muren blijft is de impact klein. Het gesprek open trekken is misschien moeilijk, maar het kan.

Door ook jongens een schouder te bieden als ze het moeilijk hebben, ze niet te vertellen ‘dat ze zich moeten vermannen’. Door niet langer boys will be boys te gebruiken als excuus. Door mannelijkheid én vrouwelijkheid te omarmen, zodat iedereen zich goed in zijn of haar vel kan voelen, zonder een ander daarmee pijn te doen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s