Juliette (17) en Lotte (16) spijbelden voor het klimaat

Gisteren trokken duizenden jongeren de straat op om te protesteren voor het klimaat. En dat terwijl ze eigenlijk braaf op de schoolbanken zouden moeten zitten. Fille Folle houdt wel van wat burgerlijke ongehoorzaamheid, zeker als het voor de goede zaak is! Natuurlijk waren er ook filles folles vertegenwoordigd, slogans en al, op het protest in Brussel. We spraken met Juliette (17) en Lotte (16) over het hoe, wat en waarom van hun gespijbel. 


Wie ben je en hoe oud ben je? 

Juliette: “Ik ben Juliette, 17 jaar oud, en zit nu in het zesde middelbaar.”

Lotte: “Ik ben Lotte, 16 jaar en ik kom uit Gent.”

Waarom ben je gaan spijbelen voor het klimaat? 

Juliette: “Ik heb besloten om naar de klimaatmars te gaan omdat ik ook iets wil bijdragen, een verschil maken, naast de dingen die ik al doe. In het begin had ik een beetje het gevoel dat ik onvoorbereid was, maar dan dacht ik na over hoe dat niet uitmaakt. Dat ik gegaan ben toont al genoeg aan in hoeverre ik ermee begaan ben.”

Lotte: “Ik ben gaan spijbelen omdat op dit moment het klimaat echt prioriteit is. Zwijgen is geen optie meer, het klimaat ís aan het veranderen, de aarde ís aan het lijden onder de vervuiling van de mens. Daarvoor zijn we al grandioos te laat. Maar we mogen niet te laat zijn om er iets aan te doen. Hoe gaan jullie, wij, allemaal, dit uitleggen aan onze kinderen? Het is echt tijd dat wij onze ogen openen en onze verantwoordelijkheid als mens opnemen. Ik wil niet verder opgroeien in een vervuilde wereld. Het spijbelen is vooral ook een statement, want waarom moeten wij naar school gaan zonder toekomst? Waarom moeten we naar school gaan als wetenschappelijke onderzoeken over het klimaat luchtig worden weggewuifd door hooggeplaatste volwassenen binnen onze maatschappij?

Waarom is dit thema zo belangrijk voor jou? 

Juliette: “Ik ben er heel erg mee bezig. Ik ben vegetarisch, ik doe alles met de fiets (ook door een gegronde haat voor het openbaar vervoer), shop veel te vaak tweedehands en let op internationale shippingkosten en plastiekgebruik. Mijn mama en die van mijn vriendin waren super enthousiast dat we dit wilden doen en moedigden ons ook aan. Net zoals mijn mama zei “mijn hart ligt meer bij de klimaatkwestie dan bij financiele en economische zaken” geldt dit ook voor mij. Ik ben milieubewust en wou dat de politiek en economie dat ook meer was. Er moeten grondige veranderingen gebeuren nu dat nog een effect kan hebben.”

Lotte: “Het klimaat gaat iedereen aan. Jong, oud, links, rechts, optimist, pessimist. ( Op de betoging waren er ook enkele senioren aanwezig, die een spandoek omhoog staken met opschrift ‘een betere wereld voor mijn kleinkinderen’) Er is geen tweede wereld. We kunnen ons nergens verstoppen voor de klimaatverandering. Niet zwaar aan het klimaat tillen, is hetzelfde als niet zwaar aan je eigen leven, je vrienden hun leven, en familie hun leven tillen. Op een moment gaat het te laat zijn, dus is het nú tijd om er iets aan te doen. En daarmee bedoelen we écht concreet iets doen en onze ogen niet blijven sluiten. Als u het niet voor u zelf doet, doe het dan voor ons, voor de jeugd en alle komende generaties. Wij zijn de toekomst.”

“Wij moeten het binnenkort overnemen van jullie. Over een twintigtal jaar draait de maatschappij onder leiding van ons. Het is niet omdat we nog ‘zo jong’ zijn dat we geen duidelijke mening hebben over dingen. Wij voelen ons heel vaak niet gehoord.”

Hoe vond je het? Wat was je ervaring?

Juliette: “Vanmorgen stond ik op en had ik niet verwacht dat mijn dag er zo ging uitzien, dat mijn dag zo geweldig zou worden. Al op de trein zaten er nog tientallen mensen van mijn leeftijd en toen we toekwamen in Brussel werd ik zo blij. Al die duizenden mensen waarin je jezelf herkent, die gelijkaardige slogans hebben en met wie je dezelfde kreten roept, geeft een sfeer die verbondenheid uitstraalt. Alleen al door daar te zijn met zoveel mensen maakte me zo enthousiast en ik wou niet weg. Er was ook niets van geweld en daar ben ik ook heel blij om. Als eerste ervaring kon dit niet beter.”

Lotte: “Het was een fantastische ervaring, omdat er zo een sterk gevoel van samenhorigheid overheerste. We voelden ons sterk omdat we samen een duidelijke boodschap konden overbrengen. Toen we door de straten liepen, slogans scandeerden en van ons lieten horen, had ik het gevoel dat we toch een klein verschil aan het maken waren. Veel mensen waren geïntimideerd en ik hoop dat ze hierdoor vanavond eens goed zullen nadenken over het klimaat wanneer ze in hun bed liggen, op de fiets zitten, aan het eten zijn of tv aan het kijken zijn.”

Vind je dat jonge mensen genoeg op straat komen voor doelen die ze belangrijk vinden?

Juliette: “Ja en nee. Als jongen mensen iets belangrijk vinden komen ze er wel voor uit: mondeling, op sociale media… Maar niemand moedigt jongeren aan om zoals vandaag op straat te komen. Niemand moedigt hen aan om hun lessen op te geven voor welke zaak dan ook. Want wat is er belangrijker dan hun toekomst? Maar de klimaatmars van vandaag, dat is juist onze toekomst. Ik hoop en denk ook dat een mars zoals vandaag met vooral jonge mensen steeds meer zal voorkomen.”

Lotte: “Ik vind het moeilijk om daar een concreet oordeel over te hebben. Vandaag waren we met veel, omdat wij ook onze stem willen laten horen. De jeugd wordt te vaak vergeten in belangrijke thema’s, wij behoren ook tot de maatschappij. Wij moeten het binnenkort overnemen van jullie. Over een twintigtal jaar draait de maatschappij onder leiding van ons. Het is niet omdat we nog ‘zo jong’ zijn dat we geen duidelijke mening hebben over dingen. Wij voelen ons heel vaak niet gehoord. We mogen niet meepraten over dingen, omdat we nog ‘te jong’ zijn? Maar anderzijds zijn er ook teveel jongeren die zich er niets van aantrekken en dat vind ik jammer.”

2223bdfdc86741b78a06c9bd6d98865d

Hoe reageerde je school? 

Juliette: “Mijn school reageerde neutraal, zou ik zeggen. Voor mijn vriendin en ik vertrokken naar Brussel zijn we namelijk nog naar ons onthaal gegaan om om toestemming te vragen, omdat volgens haar mama een mail onwettig zou zijn zonder een onmiddellijk antwoord. Het kwam erop neer dat de man aan het onthaal zei dat we konden gaan, dat een keer onwettig afwezig zijn nu ook weer het verschil zou maken. Maar dat hij geen officiële toestemming kon geven. Een goed genoeg antwoord voor ons om te vertrekken. Als ik dan toch moest nablijven zou ik het er graag voorover hebben.”

Lotte: “Onze school zei dat ze als mens zeker begrip konden opbrengen voor ons en ons steunden, maar dat ze dat als school helaas niet konden doen. Ze hebben ons wel de hand gereikt om verder samen na te denken over klimaat, ook binnen de schoolmuren.”

Ga je vaker actie ondernemen voor dingen waar je in gelooft? Zijn er nog andere thema’s waarvoor je op straat zou komen? 

Juliette: “Een paar jaar geleden ben ik al eens naar een paar evenementen geweest op internationale vrouwendag in Gent, maar niet echt een mars. Dit zou ik ook graag dit jaar opnieuw doen net als een keer naar de pride te gaan. Want actie ondernemen voor dingen waarin ik in geloof wil ik heel graag doen.”

Lotte: “In de toekomst ga ik zeker nog meer opkomen voor mijn mening. Als ik het niet eens ben met dingen, laat ik mijn stem wel horen. Zoals eerder dit jaar, toen we zijn gaan betogen tegen schild en vrienden, meer bepaald Dries van Langenhove, in Gent en tegen Trump in Brussel.  Maar ook gewoon als iemand een gewaagde uitspraak doet, kan ik daar fel op reageren. Ik probeer wel altijd de andere kant te begrijpen. Ik kan niet tegen onrecht en kan mij dat heel erg hard aantrekken. Als ik een reportage zie of iets lees over dingen zoals de hongersnood in Yemen, armoede, vluchtelingencrisis, overconsumptie en andere maatschappelijke thema’s kan ik daar heel lang van wakker liggen. Ik zou mij heel schuldig voelen moest ik hiervoor gewoon mijn ogen sluiten. Voor zo’n dingen zou ik ook zeker op straat komen.”

Had je een slogan bij? Zo ja, welke?

Juliette: “het klimaat verandert dus wij ook“, waarmee ik bedoel dat de mensen die macht hebben, presidenten of politici maar ook de rijke toplaag van de mensen, dingen moeten ondernemen en veranderen. We moeten beseffen dat we nu actie moeten ondernemen.”

Lotte: “We hebben onderweg meerdere borden gemaakt, met slogans zoals Geen klimaatakkoord is pure zelfmoord”,  “It’s gettin’ hot in herre” (referentie naar het liedje van Nelly), “less meat less heat”, “zwijgen is geen optie meer”. Als statement droegen we ook zonnebrillen, symbool voor de opwarming van de aarde.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s