#fillefolleleest V: magie in december

Door Julie Verhaert

Mr and Mrs Dursley, of number four, Privet Drive, were proud to say that they were perfectly normal, thank you very much.

Ik heb diep nagedacht over het boek waarmee we 2018 zouden afsluiten. Met de tips van andere leesheldinnen gaan we volgend jaar zeker aan de slag – keep ’m coming maar tijdens mijn denkoefening kwam ineens de suggestie van deze maand in me op alsof er nooit een andere optie geweest was. Er is uiteindelijk maar één verhaal (ik zeg bewust niet ‘boek’) dat voor mij de warmte en magie uitstraalt waarmee ik deze maand naast de kerstboom wil kruipen. 

We schrijven 1990. Joannes trein van Manchester naar Londen heeft maar liefst vier uur vertraging. In plaats van zich nodeloos op te jagen, haar frustraties te kanaliseren richting wie het ook wilt horen en het nog onbestaande Twitter vol te gooien met passief agressieve berichten jegens de verantwoordelijke organisaties, vormt ze tijdens die trip het idee voor een verhaal waaraan ze meteen begint te werken wanneer ze thuiskomt. In de begindagen van haar schrijfproces verliest ze haar mama aan MS zonder dat ze haar ooit over Het Idee kan vertellen. Het verdriet dat ze voelt, vertaalt ze in de emoties van haar hoofdpersonage: een eenzame weesjongen die geen warme thuis kent. 

Er wordt wel eens gezegd dat boeken passé zijn, ze worden geassocieerd met een eerder vervelende en saaie activiteit voor asociale mensen die geen zin hebben om buiten te komen.

Zo’n vijf jaar later slaagt Joanne de laatste letter van haar manuscript aan op een oude typmachine, om het vervolgens met de hulp van een agent naar maar liefst 12 uitgeverijen te sturen. Elke uitgeverij weigert het verhaal.

Tot een jaar later een zekere Barry Cunningham bij Bloomsbury in Londen het manuscript oppikt en er wel iets in ziet, dankzij de deskundige mening van zijn, jawel, 8-jarige dochter Alice. Zij vraagt hem immers meteen na het lezen van het eerste hoofdstuk wanneer ze aan het tweede stuk kan beginnen. 

unspecified-2.jpeg

In 1997 verschijnt de eerste roman van Joanne op een voorzichtige druk van 1000 exemplaren, waarvan er 500 verdeeld worden aan bibliotheken. Vrij snel weet Joanne hoe ze wilt dat het verhaal rond de bijzondere jongen eindigt, en pent ze iets neer wat het allerlaatste hoofdstuk zal moeten worden. Dat stukje tekst verschijnt evenwel pas in het zevende boek, dat tien jaar later wordt gepubliceerd. Op 11 juli 2007 gaan er in het Verenigd Koninkrijk en Amerika maar liefst 11 miljoen exemplaren van het slotluik over de toonbank. 

Er wordt wel eens gezegd dat boeken passé zijn, ze worden geassocieerd met een eerder vervelende en saaie activiteit voor asociale mensen die geen zin hebben om buiten te komen. Het boek is een dood object dat geenszins kan concurreren met de schermpjes waarop we al scrollend of gamend een hallucinant hoog percentage van onze dagen spenderen. En het heeft weinig nut dat er vandaag de dag überhaupt nog fysieke boeken op de markt worden gebracht, want e-readers zijn de toekomst en initiatieven zoals Netflix brengen verhalen naar je woonkamer zonder dat je je arm in een kramp moet houden of je neus kneust omdat er iets zwaars opvalt.  

Ik denk daar anders over. Een lumineus idee op een vertraagde trein heeft van een alleenstaande vrouw een van de invloedrijkste personen van haar land gemaakt. Dat idee is vandaag een iconisch merk dat in maar liefst 65 talen en succesvolle filmadaptaties doorleeft.

Het vertaalt thema’s als eenzaamheid, onvoorwaardelijke vriendschap en liefde naar een fantasierijk avontuur waarin iedereen zich op zijn of haar manier herkent, wordt vandaag doorgegeven van generatie op generatie en doet nog steeds zalen vollopen en talloze fans in uniform opdraven. En dat idee zorgt nog dagelijks voor on- en offline discussies rond mogelijke interpretaties en andere theorieën.  

unspecified.jpeg

En Jo’s idee op die bewuste trein met vertraging, zorgde ervoor dat een 27-jarige in het kader van een online boekenclub tegen het jaareinde een nostalgisch boek uit haar tienerjaren wou herlezen. Maar dan niet de Nederlandse versie van het tweede deel die ze oorspronkelijk van haar meter voor Kerstmis kreeg, maar een Engelse druk van het boek waarmee het allemaal begon. De vergeelde van haar mama.

En nog voor ze binnen de kortste keren het eerste hoofdstuk uitheeft hoewel ze er gewoon eventjes in wilt bladeren, valt haar oog op de opdrachtpagina waar haar papa naast de opdracht van J. K. Rowling “for Jessica, who loves stories, for Anne, who loved them too, and for Di, who heard this one first”and for Hilde, whom I love” heeft bijgeschreven. Dàt is de magie van boeken. 

A breeze ruffled the neat hedges of Privet Drive, which lay silent and tidy under the inky sky, the very last place you would expect astonishing things to happen. Harry Potter rolled over inside his blankets without waking up. One small hand closed on the letter beside him and he slept on not knowing he was special not knowing he was famous not knowing he would be woken in a few hours’ time by Mrs Dursley’s scream as she opened the front door to put out the milk bottles, nor that he would spend the next few weeks being prodded and pinched by his cousin Dudley … He couldn’t know that at this very moment, people meeting in secret all over the country were holding up their glasses and saying in hushed voices: ‘To Harry Potter – the boy who lived!’ 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s