#Rebelle: gender-bending wonderboy Joppe Decampeneere

“I don’t wear my heart on my sleeve. I wear it everywhere. On my face, around my neck, across my waist, in my ears, in my room, out the door, on the streets. What you see is what you get. What you get is not what you had in mind. Expect the unexpected, allow yourself to be surprised. That oversized jeans jacket and the pink tiara go awfully well together.”

Met die woorden en een prachtige genderfluïde look stelt Joppe Decampeneere zichzelf voor op SPARKEL, het platform dat hij zelf uit de grond stampte. Een plek waar clichés en taboes het onderspit delven, en zoals altijd: we likey. En zo blijkt Joppe het ideale eerste onderwerp van onze #Rebelle-reeks, waarin mensen die zonder excuses zichzelf zijn in de spotlight staan. Shine bright. 

Lieve Joppe, je hebt een fantastisch queer & proud platform opgericht, Sparkel. Hoe zou je zelf beschrijven wat het precies is? Hoe kwam je op het idee om zoiets te creëren?

“Sparkel is een platform dat ik heb opgericht omdat ik voelde dat er binnen traditionele media geen plaats was voor wat ik wilde doen. Ik ben zelf nog op zoek naar wat ik het liefste doe en waar ik naartoe aan het gaan ben, maar ik wil van Sparkel een inclusieve plek maken die een licht werpt op alle facetten van wat queer zijn of, in bredere zin, jezelf zijn, kan betekenen. Ik wilde een safe space creëeren waar plaats is voor creativiteit, liefde en schoonheid, maar ook voor de rauwe, echte kant van queer zijn. Op termijn zie ik Sparkel echt een overkoepelend iets worden, een merk bijna, een platform voor verschillende schrijvers en creatievelingen. Maar voorlopig is het vooral een plek waar ik mij kan uitleven, op welke manier dan ook!”

“Probeer te leven vanuit liefde. Liefde voor jezelf, voor de ander, voor de wereld. Echt. Er is niks schoner.”


Je bent een gender-bending rolmodel voor LGBTQ+ mensen in en uit de kast, en eerlijk gezegd, voor iedereen die niet altijd zichzelf durft te zijn. Jij bent wie je bent, zonder excuses. Hoe ben je erin geslaagd om zo sterk in je schoenen te staan?

“Da’s een proces van vallen en opstaan geweest, en ik moet zeggen: ook ik heb dagen waarop ik niet zo sterk in mijn schoenen sta als ik zou willen, en die vallen vaker voor dan je misschien zou denken. De gedachte die mij vooral geholpen heeft is deze: ik ben wie ik ben en dat is geen probleem, geen issue, niks waar ik aan kan doen of iets aan kan veranderen.
Dit is wie ik ben, en ik ben ondertussen zo hard mezelf dat ik gewoon niet ‘minder mezelf’ kan zijn, want dat zou toneelspelen zijn. Wie je bent is niet iets waar je je voor zou moeten verontschuldigen. Het is niet omdat je niet valt binnen wat als ‘de norm’ gezien wordt, dat je jezelf moet verantwoorden of veranderen.
Nu, ik moet zeggen: een tijd lang voelde het aan als een beslissing die ik dagelijks bewust moest maken: ik ga mezelf zijn vandaag, net weer iets meer dan gisteren misschien. Dat is echt een groeiproces geweest, met allemaal kleine baby steps die er uiteindelijk voor gezorgd hebben dat ik nu sta waar ik sta. Zelfvertrouwen of jezelf leren kennen is niet iets dat je leert overnight; daar heb je tijd voor nodig. Neem je tijd, wees lief voor jezelf, sta open voor jezelf. Je zou jezelf nog kunnen verbazen!”

Ik weiger opmerkingen of blikken ook aan mijn hart te laten komen: voor de roepers zijn dat twee seconden uit hun dag, ik wil niet mijn dag naar de kloten laten helpen door die twee seconden. Dat is het niet waard.”

Heb je zelf een rolmodel, iemand waar je naar opkijkt?

“Ik heb er wel een paar, ja. Eerst en vooral zijn er mijn vrienden close to home waar ik enorm naar opkijk, mensen die leven vanuit liefde, openheid en een bevlogenheid die de wereld beter wil maken. Eigenlijk kijk ik op naar iedereen die zichzelf durft te zijn, naar iedereen die op zijn/haar/hun manier de wereld een mooiere plek maakt, omdat ik weet hoe moeilijk het kan zijn om in deze soms fucking (sorry voor het vloeken) voze wereld te overleven. Verder zijn er internationaal wel een paar activisten-artiesten waar ik naar opkijk, zoals Adam Eli, Alok Vaid-Menon of drag queens Imp Kid en Milk. Zij combineren kunstvormen met activisme op de mooist mogelijke manier, in mijn ogen.”

000013.jpg


Hoe zou je jezelf in drie woorden beschrijven? 

“Dat vind ik een heel moeilijke vraag, omdat ik iemand ben die nogal veel facetten heeft. Misschien: veelzijdig, emotioneel en koppig.”

Hoe ga je om met mensen die je niet begrijpen of niet achter je staan? Laat je dat aan je hart komen? 

“Als er mensen zijn die mij niet begrijpen maar er voor openstaan om me te leren kennen of me te leren begrijpen, dan zal ik daar meestal voor open staan en op hun vragen proberen antwoorden. Soms wordt dat wel vermoeiend, omdat ik het dan het gevoel krijg dat ik mezelf constant moet verantwoorden, en dat wil ik eigenlijk niet doen. Soms wil je ook gewoon je leven kunnen leven zonder vragen.

En voor de rest: sommige mensen willen of kunnen je niet begrijpen, en dat moet je loslaten. Het is wat het is. Ik laat mijn leven niet bepalen door die mensen: zij hun leven, ik het mijne. Ik weiger opmerkingen of blikken ook aan mijn hart te laten komen: voor de roepers zijn dat twee seconden uit hun dag, ik wil niet mijn dag naar de kloten laten helpen door die twee seconden. Dat is het niet waard.”

Een tijd lang voelde het aan als een beslissing die ik dagelijks bewust moest maken: ik ga mezelf zijn vandaag, net weer iets meer dan gisteren misschien.


Hoe is je eigen coming-out verlopen?

“Mijn coming-out zelf, waarbij ik vertelde dat ik homo was, was een storm in een glas water. Mijn familie en vrienden hebben daar eigenlijk nooit moeilijk over gedaan, achteraf gezien. Wat soms moeilijker was/is, is hoe ik sinds een viertal jaar speel met mijn genderidentiteit en -expressie. Dat fluïde gegeven van genderbending, androgyniteit of queer zijn, is soms moeilijker om uit te leggen. Dat gaat met vallen en opstaan, met discussies en ruzies af en toe, maar uiteindelijk denk ik wel dat ook die storm gaat liggen, of toch deels. En ondertussen doe ik gewoon mijn ding.”

Wat zou je willen zeggen tegen veertienjarige Joppe? 

“Ik zou zeggen: je hebt geen idee wat er nog op je af gaat komen, en het gaat een enorme rollercoaster zijn, maar damn, het is het waard. Veertien was de leeftijd waarop ik uit de kast was als homo, en hoewel dat toen de grootste berg ooit leek, was dat achteraf gezien maar een drempeltje.
Maar toch: door toen uit de kast te komen, heb ik dingen in gang gezet waarvan ik niet eens wist dat ik ze in gang kon zetten, en ik heb ondertussen dingen gedaan die ik nooit voor mogelijk hield.
Aan mijn veertienjarige zelf: ik begrijp dat je je niet op je plaats voelt, maar dat zal veranderen. Niet volledig, en niet permanent, maar je zal mensen vinden die als thuis aanvoelen, en je gaat jezelf ontplooien op manieren die je je niet eens kan inbeelden. En ook: gekleurde skinny jeans zijn niet de look, schat, maar bedankt om toch uw goesting te doen en ze te dragen, omdat dat op dat moment juist voelde. You’re doing amazing, sweetie, and you will be doing amazing later.”


Welk advies kan je geven aan onze lezers? 

“Wees niet bang om bij te leren, om je blik te verruimen, je blik op de wereld én op jezelf. Experimenteer, onderzoek, wees nieuwsgierig. Probeer openminded te zijn, en empathisch. En vooral: probeer te leven vanuit liefde. Liefde voor jezelf, voor de ander, voor de wereld. Echt. Er is niks schoner.”

Foto’s door Louis Kerckhof via http://www.sparkel.eu. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s