Waar is je innerlijk kind naartoe?

Door Marjolijn Lemmens

Ze had het over ‘missen’. Hoe ze haar eigen kind-zijn miste. De zorgeloosheid, de speelsheid, het niet nadenken over wat je zegt. Ze is het kwijt, dat kind in zichzelf.

De beeldende therapeute kijkt haar aan, en vraagt aan de andere meisjes van de minderjarige groep hoe zij het kind in zichzelf vinden. Enkele suggesties later vraagt de therapeute aan haar of ze gelooft dat ‘kind-zijn’ kan terugkomen, als ze bijvoorbeeld 20 jaar is, zeg maar. Het meisje haalt haar schouders op.

“Ik hoop dat dat wel kan”, zeg ik al lachend, “ anders heb ik namelijk een probleem.”

Het meisje glimlacht omdat ze het niet verwacht had. Ik ben haar therapeute. Een 21-jarige dramatherapeute die na 10 maanden stage nog een maand bleef hangen als jobstudente voor zowel beeldende als dramatherapie.

Mijn opmerking was misschien niet heel therapeutisch verantwoord, maar wel zo spontaan. Juist omdat ik dat kind-zijn zo leuk vind.

De groep lacht en ik zie dat ze opgelucht adem haalt. En op dat moment zie ik het: hoop. Een heel klein beetje, maar het is er wel. De hoop om het kind-zijn terug te vinden, om te herstellen, om terug naar school te gaan en vriendschappen uit te bouwen, om die stomme, stomme eetstoornis van haar te verslaan.

Op dat moment besef ik des te meer: “wauw, ik heb echt de schoonste job ter wereld!”

Ik zocht een stageplaats om 10 maanden te leren hoe dat dan in zijn werk gaat, zo ‘dramatherapeute zijn’, en kwam terecht bij Team Eetherstel.

Het was heel erg zoeken naar mijn eigen therapeutische stijl. Ik wist niet wat mijn prioriteiten en doelen waren. Ik had zoveel boeken gelezen over eetstoornissen, maar niets op stage kwam overeen met mijn voorbeeldcases of de voorgekauwde theorie vanuit mijn opleiding.

 

Hoe zo’n eetstoornis in elkaar zat? Ik begreep het niet. Logisch ook, want iedere eetstoornis is anders, iedere eetstoornisstem klinkt anders. Ik kan niet exact voelen wat jij beleefde op die momenten dat je eetstoornis zo hard aan je trok. Ik kan je gedachten niet lezen, al zou ik het willen.

Misschien had je hem nodig, die eetstoornis? Kon die jou beschermen toen niemand anders dat kon? Je zag hem lang als je beste vriend terwijl hij nu de vijand blijkt te zijn. Het enige wat ik voor je kan doen is met je meekijken, samen op weg gaan, samen door de storm heen.

Doorheen mijn stage besefte ik dat dàt mijn doel was. Om naast het aanbieden van een dramatherapeutisch programma, ook zoveel mogelijk empowerment meegeven aan deze jonge vrouwen.

Ik bleef mezelf, een 21-jarige die het ook niet helemaal voor elkaar heeft en af en toe ook meer zelfzorg zou mogen toelaten. Door onze jonge leeftijd als gemeenschappelijke deler te hebben, waren zoveel thema’s heel herkenbaar: de angst voor (verkeerde) eerste indrukken (zijn deze niet altijd verkeerd?), de druk rond het perfecte leven op sociale media zoals Instagram, de verwachtingen van de maatschappij (niet enkel rondom schoonheidsidealen, maar ook prestaties op allerlei vlakken: school, sport, cultuur).

Empowerment betekent letterlijk ‘in staat stellen’, en net dat had ik als doel voor ogen. Door middel van drama aan deze vrouwen laten zien dat ze het zélf konden. En ‘zelf kunnen’ staat niet gelijk aan ‘alleen doen’.

We lijken dat soms zo makkelijk te vergeten: dat hulp vragen geen teken is van zwakte. We willen het alleen doen, vooral niemand lastig vallen met onze problemen, maar we hebben elkaar zo hard nodig in deze wereld.

Geplaatst in fun

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s