#fillefolleleest III: ‘Anna’

Door Julie Verhaert

Ik hou van maanden die op een maandag beginnen. Dat voelt nu eenmaal juister, als een officiële nieuwe start — de verontrustende nieuwsberichten (seriously world, we can do better) of eventuele minder fijne terug naar school-momenten kunnen we rustig parkeren in “vorige maand” en we beginnen eenvoudigweg opnieuw.

Ik was vanmorgen alle voordelen van een nieuwe maand op maandag aan het bezingen, toen ik besefte dat een nieuwe maand uiteraard ook een nieuwe #fillefolleleest inluidt. Oktober betekent voor mij persoonlijk het piekmoment wat boekvoorstellingen betreft én de start van de Antwerpse boekenbeurs, wat de vergetelheid verklaart, maar geenszins goedpraat. Maar geen nood, my fellow bookjunkieshere we are.

Vorige week reageerde ik in de Fille Folle-poll dat ik een herfstkind ben (op voorwaarde dat het droog blijft wanneer ik buiten moet zijn, wat zo ongeveer nooit gebeurt). Ik hou dus van donkere dagen en een buitentemperatuur die in dalende lijn gaat. Met een dampende koffie, een zacht dekentje en dikke sokken op de zetel — dàn mag er gerust wel regen tegen de ramen kletteren — ben ik helemaal in mijn element, en in die houding wissel ik graag af tussen films en steengoede boeken. En een pak koeken. En af en toe een koekje. Misschien nog een koekje?

Deze maand lezen we zo’n steengoed boek van een auteur die haar strepen in andere genres al verdiend heeft. Tille Vincent schreef al boeken in de reeks Code 37 en kinderboeken onder een andere naam, maar maakt deze maand haar start in het YA-universum met Dilemma: Anna.

‘Begrijpt u de gevolgen, juffrouw?’ Het duurt een seconde te lang voor ik opkijk.

‘Anna?’ vraagt mijn moeder met een vreemde, hoge stem. ‘Begrijp je wat de dokter zegt? Luister nou even in plaats van met je telefoon bezig te zijn.’

Twee paar ogen staren me aan. Ik stop de telefoon weer in mijn broekzak, haal mijn schouders op en doe alsof ik de afgelopen minuten geluisterd heb naar wat er verteld werd. ‘Ja, ja’, antwoord ik op de vervelende zeurtoon waar ik zelf een hekel aan heb. ‘Ik heb kanker. Ik ga dood. Life’s a bitch and then you die. Blablabla.’

Wat kan ik toch een heerlijk onuitstaanbaar mens zijn. Ik haat mezelf als ik het doe, maar het is sterker dan mezelf. Het gebeurt meestal voor ik er erg in heb en ik heb er altijd meteen spijt van. Mijn moeder spert haar ogen wat verder open en ik hoor de dokter sussend iets zeggen, maar de ruis in mijn hoofd is te luid om hem te verstaan. Hij veegt de papieren die op zijn bureau liggen bij elkaar en stopt ze in een blauwe map die hij bovenaan een stapel soortgelijke mappen legt. Ik tel ze. Het zijn er 16. Z-E-S-T-I-E-N. 7 letters. Kregen zestien mensen vandaag te horen dat ze kanker hebben? 6 letters. En dat ze dood gingen? 4 letters.

De dood is korter dan de ziekte. In letters toch.

 

Met deze eerste fictietitel binnen #fillefolleleest (confetti, iemand?) verliezen we ons in het verhaal van Anna. Zij krijgt bijzonder slecht nieuws bij de dokter, want het ziet ernaar uit dat de bobbels in haar nek op een agressieve kanker wijzen.

De dokter verwijst haar door naar een oncoloog voor verder onderzoek, maar haar moeder is zodanig in paniek dat ze meteen Anna’s school en haar vader (die intussen een nieuw leven gestart is met een 20 jaar jongere collega) inlicht. Anna’s leven was nooit bepaald bijzonder, en ze verwacht dat dit bericht haar nog meer tot een outsider zal kronen — maar het tegendeel gebeurt.

Ik schrik wanneer ik de deur opendoe. In plaats van Ellen zie ik een enorme teddybeer met daarachter de vrolijke gezichten van mijn klasgenoten. Ik blijf sprakeloos staan en Stien duwt de beer in mijn handen.

‘Mogen we binnenkomen?’ vraagt ze. Ik zet een stap achteruit zodat ze er allemaal langs kunnen. Nu pas zie ik dat de hele klas er is; vijftien mensen die vrolijk pratend de woonkamer vullen.

‘Heb je iets met je haar gedaan?’ vraagt Stella als ze me voorbij loopt. ‘Het ziet er fantastisch uit.’ ‘De kapper’, antwoord ik, maar ze luistert al niet meer.

‘Wat een supercute huis hebben jullie!’ hoor ik Olivia zeggen. ‘Klein maar echt ontzettend gezellig ingericht.’ Een paar mensen gaan op de sofa zitten; anderen laten zich op de grond zakken of nemen een stoel uit de eetkamer zonder iets aan mij te vragen. Ik sta nog altijd op dezelfde plaats in de gang en kijk verbaasd naar wat er zich in de woonkamer afspeelt. Als iedereen zit, ga ik ook naar binnen, maar blijf tegen de deur geleund staan. Het gebabbel verstomt en Oscar staat op. Hij komt bij me staan en neemt één van mijn handen in de zijne. Het voelt ontzettend vreemd, maar ik durf mijn hand niet terug te trekken.

‘Mevrouw Debruyn deed maandag een kringgesprek’, zegt hij. ‘We moesten praten over kanker en toen vertelde ze dat jij ook kanker had.’ Ik slik iets weg. Wat is er in godsnaam aan de hand? Dit klopt niet. Ik wil uitleggen dat ik woensdag onderzocht word en ze dan pas weten of ik kanker heb, maar voor ik kan antwoorden, begint Erika te praten.

Wanneer het enkele dagen later blijkt dat ze een andere ziekte heeft die wel kan behandeld worden, wordt het steeds moeilijker om dit aan haar omgeving uit te leggen. Ze raakt ongewild verstrikt in een grote leugen — alles gaat bovendien zo goed nu, en ze wilt dat graag zo houden.

Anna is een pageturner met een personage dat zo veel herkenbaarheid oozet dat je helemaal meegaat in haar gedachten. Het verhaal is bovendien echt onderbouwd waardoor het zich als een verslavende Netflixreeks in je hoofd afspeelt en het stormachtige heden even helemaal naar de achtergrond doet verdwijnen.

Ben je meer een zomerkind? Dan is het ook een boek dat je perfect in je strandtas kan meetronen op weg naar zonnigere oorden.

Vanaf volgende maand wordt de format van deze rubriek lichtjes bijgestuurd en zal ik telkens een fictie en non-fictietitel combineren, maar daarvoor heb ik jouw (ja, die van jou!) hulp nodig: is er een boek waar jij al 3 maanden naar aftelt, een verhaal dat een stukje van je ziel heeft ingenomen en waarvan je vindt dat we het collectief moeten appreciëren of gewoon een onderwerp waar je écht meer over wilt weten?

Laat het weten, en wie weet duikt ’t een van de komende maanden op bij #fillefolleleest! In the meantime: afspraak om half 5 op de zetel met thee, koekskes en dit heerlijke leesboek.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s