#fillefolleleest II: het clitorisboek

Door Julie Verhaert

Lieve filles, tijd om iets op te biechten. Ik vind het woord ‘vagina’ verschrikkelijk.

Als mensen het woord ‘foef’ gebruiken, moet ik steevast aan een foefscheet denken, inclusief bijbehorend geluid (pvrut), waardoor ik dat enkel en alleen in die context kan aanhoren. En ‘vulva’ en ‘schede’ zijn gewoon belachelijk, wie verzint zo’n termen voor zoiets intiems?

‘Clitoris’ vind ik een mooi woord, maar krijg ik moeilijk casual uitgesproken zonder een klein beetje ongemakkelijk te worden. Hoewel ik een van de eerste personen zal zijn om te benadrukken dat het belangrijk is dat je over je private parts (zie, nu doe ik het weer) en vrouwelijk genot durft te praten, ben ik eigenlijk ook de eerste om dat, wanneer het er echt op aan komt, half mompelend en ontwijkend te doen. En dat ligt een beetje aan de bijklank, vrees ik.

Een stukje uit de inleiding van ons leesboek van september gaat als volgt:

Als mannen een clitoris zouden hebben, zou die al oneindig lang bestudeerd en opgemeten zijn. Er zouden wedstrijden zijn gehouden, er zouden tekeningen op de muren van scholen zijn verschenen, aantrekkelijke mails zijn verspreid met technieken om haar te vergroten en met reclame voor magische pillen om haar bij impotentie weer stijf te laten worden.

En die passage deed me niet alleen luidop grinniken, maar ook beseffen dat — zonder dat ik hier als een gefrustreerde feministe De Grote Boze Man alweer iets wil verwijten — auteurs Alexandra en Caroline een punt hebben. We weten allemaal wel dat er down under bij ons iets bijzonders zit, maar hoeveel weten we eigenlijk écht over onze clitoris, in vergelijking met wat we allemaal kunnen verkondigen over de genotstegenhanger van onze mannelijke medemens?

Het kan zijn dat ik het mij allemaal niet zo goed herinner (ik word dan ook 27 deze maand — voor mijn 14-jarige zelf wilt dat zeggen dat ik nu écht totaal ancient ben, of op zijn minst behoorlijk volwassen) maar in mijn beleving kregen we tijdens de lessen biologie en seksuele opvoeding behoorlijk wat te horen over balzakken en piemels die konden zwellen en zaadlozen, vagina’s en schedes die het voorgenoemde zaad als bevallige escortes richting baarmoeder zouden begeleiden en baby’s die onvermijdelijk na voorgenoemde stappen in je baarmoeder groeiden.

Er werd ook (terecht) met veel nadruk over voorbehoedsmiddelen verteld en over het belang van verstandig en enkel met wederzijdse instemming een seksuele activiteit ondernemen. En als er nog 2 minuten over waren, werd er misschien terloops gezegd dat er ahja bij de vrouw ook anatomisch gezien zoiets aanwezig is als een clitoris. Misschien. Einde les. Leerplandoelstelling behaald.

 

Niet dat je het er persé uitgebreid met je leerkracht biologie over zou willen hebben, maar het is toch jammer dat net dat stukje van ons dat bij velen een bron van totale verrukking is, volstrekt nergens aan bod komt tijdens je seksuele ontluiking (om het even met een geitenwollensokkenwoord te zeggen, ik word dan ook echt oud in september).

Uiteraard kunnen we moeilijk verwachten dat je opleiding seks in al zijn vormen en gedaantes gaat uitleggen en promoten — dat is mijns inziens iets dat je liever niet wilt leren binnen de schoolmuren, maar het element ‘genot’ verdient er wel een plaats. De penis bestuderen we uitvoerig omdat die nog net iets meer functies heeft dan enkel het seksuele genot van de man, maar ik denk dat er niemand de schoolbanken verlaat zonder een duidelijke visualisatie van een penis en het idee dat jongens over het algemeen hun piemel best wel een aangenaam werktuig vinden.

WC-hokjes worden dan ook geregeld opgevrolijkt met gestyleerde fallussymbolen, terwijl het toch net iets ingewikkelder is om de vrouwelijke situatie ergens in het straatbeeld correct afgebeeld te zien. En het gegeven dat meisjes eigenlijk zelf ook een aangenaam werktuig hebben, wordt doodgezwegen.

Daarom lezen we deze maand dus, beste Hermelientjes, Het clitorisboek. Een knalroos boek met de schattigste clitoris ooit op de cover, dat vertaald werd uit het Frans met een fikse portie Franse ironie, zo lezen we dat graag.

Het staat vol met werkelijk alles dat je zou kunnen willen weten over dat deel van je lichaam waar je eigenlijk nog bijlange niet zo veel over weet. Het boek bestaat uit verschillende hoofdstukken, dus je leest enkel waar je al een boodschap aan hebt of waar je jezelf al klaar voor voelt — en hopelijk kunnen jullie later, als jullie 27 en hoogbejaard zijn, net iets vlotter over vagina’s, foefen en clitorissen praten.

Want seks is nu eenmaal niet alleen een voortplantingstransactie waarbij de vrouw een beetje mag genieten van de penetratie. Your down under kan een interessante speeltuin zijn die je best wel mag verkennen, and please, enjoy the ride.

Waar Meisjes en sport (wat vond je er trouwens van?) ons toonde welke fantastische vrouwen al glazen plafonds verbrijzelden, kruipen we deze maand dus vooral met ons wonderlijke zelf in de zetel. Lees je mee? Haast je dan naar de bibliotheek, vraag ‘m aan je mama als aanvulling op je handboek van biologie (zij gaat ‘m ongetwijfeld ook boeiend vinden) of leen hem van je beste vriendin — en laat ons weten wat je ervan vindt met #fillefolleleest!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s