Fille Folle Boek: Het mega-interview

Door Julie Verhaert

Fille Folle, Het Boek, wordt deze week op de wereld losgelaten. En dat is gewoon volstrekt geweldig. Daarom was het hoog tijd voor 5+5 vragen aan de powerladies achter Fille Folle.

5+5, you ask? Jazeker, want interviews geven ze tegenwoordig al bij de vleet en eenvoudige cijfers zijn niet zo hip. En ik ben àltijd hip. Dit is dan ook het moment waarop je als lezer even achteroverleunt en denkt: “Waauw. Zo hip.” Ik kom terzake.

Op de vooravond van een nationale strike (want mensen hebben vandaag geen treinverkeer nodig, neen meneer) trof ik mijn twee rolmodellen (toevallig ook de twee founders van Fille Folle) in de Starbucks van Gent-Sint-Pieters voor een gesprek over de hoer/non-schaal, Juf Greta, #donthatetheshake en ogers.

Je bent genoeg zoals je bent, met je pieken van I’m the fucking queen of the world en je dalen waarop je ervan overtuigd bent dat je trash bent. “

Het begon allemaal in augustus 2016 met een langlopend idee dat vorm kreeg in een badass platform. En de rest is geschiedenis (amirite?). Deze week wordt daarbij de profetie van één van Ilona’s leerkrachten werkelijkheid: Ilona heeft een boek geschreven. En wat voor een.

Ilona: “Juf Greta had het inderdaad voorspeld! Al weet ik niet of ze klaar is voor alle vajayjays die nu in het boek staan. Het was vrij snel duidelijk dat het Fille Folle-boek iets allesomvattend en Biblestyle moest zijn, een algemeen boek dat veel verschillende aspecten aan bod laat komen. In de nieuwsbrief kan zowat alles wat meespeelt in ons leven aan bod komen, voor het boek moesten we dus ook zo’n veelheid aan thema’s bundelen. Maar ik had echt geen idee hoe ik eraan moest beginnen. Het eerste hoofdstuk was toevallig ook heel lang. Dan dacht ik echt van shit, waar trek ik de grens tussen alles in detail bespreken en de nodige aandacht schenken én eindeloos ouwehoeren.”

Bij het schrijven heb ik een beetje voor mezelf geschreven. Write what you know zeggen ze wel eens,en heel veel dingen in het boek zijn dan ook zaken waar ik zelf mee heb gespeeld of geworsteld. Het enige tienermeisje dat ik ooit ben geweest, was ik zelf, dus daar kon ik me goed in inleven. Wanneer ik niet uit eigen ervaring kon spreken, heb ik mensen aangesproken die het wel hadden meegemaakt. Ik wou Fille Folle persoonlijk genoeg maken zodat het authentiek aanvoelde, maar ook voldoende algemeen houden zodat het universeel werd.”

Al deze ervaringen en andere content werden verdeeld en gedeeld over 10 hoofdstukken: de tien geboden voor een 21e eeuwse Fille Folle. Een geslaagde fysieke toevoeging aan de portie girlpower die we wekelijks in onze inbox zien ontploffen.

Aurike: “Ik denk dat een boek de tiener in mij het meest zou hebben aangesproken. Zelfs vandaag lees ik waarschijnlijk nog steeds sneller een boek dan iets anders, omdat ik digitaal alles veel meer diagonaal doorneem. Met een boek kan ik nog echt in één ruk doorlezen, online scrol ik soms maar wat.”

Ilona: “Alles hangt daarbij uiteraard af van je doel, maar een boek is een hebbeding, iets om te koesteren. Een nieuwsbrief die écht goed is, kan wat langer blijven hangen, maar een boek heb je letterlijk vast. En alles wat daarin staat, staat definitief zwart op wit. Bovendien kan je het overal fysiek meenemen én makkelijk herlezen op een moment dat je ‘t nodig hebt.”

Aurike maakte van Fille Folle haar eerste fysiek project als illustrator/vormgever. En met succes, want de pagina’s oozen girlpower en het is bepaald niet your girlygirl book

Aurike: “Aanvankelijk tekende ik altijd in zwart-wit, maar ik wou niet dat Fille Folle een zwart-wit boek zou worden. Het moest echt folle zijn, kleur schreeuwen en aanspreken. Eerst ben ik pentekeningen met collages gaan combineren, maar voor Gij zult uzelf leren kennen heb ik een collage voor me op mijn scherm gezet en die uitgetekend. En daarmee had ik mijn manier gevonden. Zo heb ik – als de inspiratie kwam – makkelijk vrij veel illustraties kunnen maken. Ik hoop dan ook dat meisjes die Fille Folle lezen, ook zelf inspiratie krijgen om zich creatief uit te leven met pen en papier. We vonden het bovendien belangrijk dat onze basistopics van body positivity, gender equality, diversiteit, … steeds doorheen het boek terugkwamen. Ik heb dan ook bewust bijna geen huidskleuren of ethniciteiten gebruikt. Verschillende kenmerken, lichaamstypes en stijlen komen wel aan bod, maar die heb ik altijd gemengd en door elkaar gebruikt. En al tekenend seksualiteit ontdekken is overigens heel interessant (noot: steek aub geen potloden in uw foef).

“Alsof dat allemaal nog niet moeilijk genoeg is, hoor je dat [opgroeien] te doen in een maatschappij die aan meisjes haast onhaalbaar veel eisen stelt. Je hebt best niet te veel vet op je botten of noten op je zang. Het liefst ben je lief en lach je vriendelijk naar de mannen op straat die het vragen, schipper je ergens tussen ‘hoer’ en ‘non’, en hou je van jezelf maar toch niet te veel.” #staynasty, amen to that

Aurike: “Elk meisje komt zo’n dingen tegen tijdens het opgroeien. Zelf One Direction zingt het: that what makes you beautiful is het feit is dat je dat niet weet. Je moet mooi zijn, maar je mag het vooral zelf niet weten. Er wordt ons opgelegd om zelfvertrouwen te hebben, maar tegelijkertijd worden we van alle kanten getemperd. Like, wow, je bent nu ook niet zó mooi, zorg maar dat je je winterkilo’s kwijtraakt. En wees vooral niet té enthousiast in de omgang, want dan ben je automatisch een flirt.”

Ilona: “Het is trouwens al eens bewezen dat vrouwen die complimenten aanvaarden en bevestigen op Tinder, in het overgrote merendeel te maken krijgen met een chatpartner die zijn compliment meteen weer intrekt. En zo schommelen we constant: je moet chill zijn maar ook niet té chill, down om bepaalde dingen te doen maar vooral niet té veel of met te veel verschillende mensen. Het lijkt alsof er overal onbeschreven regels zijn over waar je staat op de hoer/non-schaal.”

Het is zo makkelijk om vanuit je bed met vettig haar te scrollen door reis- en andere foto’s van mensen die een perfect leven lijken te hebben en te denken van OMG MIJN LEVEN IS KAK. Wat mij heel fel heeft geholpen is inzien dat mensen enkel de mooie dingen van hun leven willen delen, niet de lelijke.

Als ik een of andere glossy reporter was (goeike), had ik hen kunnen vragen naar hun beautysecrets cause they looked damn fine. Maar dat zou vrij gênant zijn omdat ik een mascarastick nog eerder zou gebruiken om mijn oren te flossen (yes I did just say that) en omdat filles folles uiteraard een veel beter alternatief hebben. Onder het gebod Gij zult uzelf graag zien,geven ze tips om goed voor je lijf en jezelf te zorgen. En die passen zelf geregeld toe.

Aurike: “Met stip op nummer één: who cares. Dat probeer ik mezelf echt dagelijks voor te houden. En, het is heel afhankelijk van mijn mood, maar soms kan ik staan dansen voor de spiegel omdat ik me echt me-ga-goed in mijn vel voel. En dat alles dan maar jigglet and wigglet. Op andere dagen kan het soms wel meer zijn van alleeii. Zoe spaateg toch.”

Ilona: “Met dat dansen moet ik denken aan #donthatethesthake op Instagram. Ik volg online zo verschillende accounts die een positieve body image uitstralen. En daarnaast probeer ik elk weekend wat tijd te maken voor mezelf, door bijvoorbeeld mijn huid te verzorgen, mezelf bloemen cadeau te geven of gewoon een extra zachte trui aan te doen.”

Aurike: “Ik probeer ook kleren te kopen die me nù passen, al koop ik vaak te grote tweedehandskleren als die echt mooi zijn – dan is het maar oversize. Mijn lichaam is ook écht een verzameling van herinneringen. De littekens op mijn knie, daar was ik als kind al supertrots op. Ik weigerde zelfs om er zalf op te doen want ik vond dat cool en mooi. Tijdens mijn tienerjaren had ik daar dan wel even spijt van – maar nu ben ik er opnieuw heel blij mee.”

In Gij zult uw grenzen verleggen komen er tal van fantastische en heel uiteenlopende vrouwenfiguren aan bod waar we spontaan van jamehoela gaan schreeuwen. Stuk voor stuk mensen die we, naast onszelf, ook extra graag moeten zien. Het lijstje werd samengesteld door Ilona, maar bevatte wel spontaan een gemeenschappelijke favoriet.

Aurike: “Sowieso Frida Kahlo, voor de kunst. Want ik vind het geweldig dat iemand met zo veel pech in haar leven, toch haar passie blijft beoefenen. Ik heb de film over haar leven gezien toen ik zo’n 13 jaar was. Ik vond haar toen al fantastisch en dat gevoel is me altijd bijgebleven. En uiteraard Hermelien, omdat ze zo Hermelien is.”

Ilona: “I agree, Frida was zo atypisch en contrasterend in alles, mannenpakken dragen en tegelijk veel bloemen in haar haar, topped it off met een mooie unibrow. Ze was een beetje een weirdo en tegelijk een ode aan 100% jezelf zijn. En daarnaast hou ik ook van Malala Yousafzai. Al op superjonge leeftijd zet ze haar eigen leven on the line om andere meisjes naar school te laten gaan en dat te normaliseren. Haar quote ‘Extremisten hebben laten zien waar ze het meest bang voor zijn. Een meisje met een boek’ basically sums it all up. Dat zet echt in perspectief hoe onnozel het allemaal is.”

“Ik denk niet dat de wereld er slechter aan toe is dan vroeger, maar je krijgt al die negativiteit wel veel directer binnen. Het komt via je gsm tot in je broekzak, en je kan veel minder kiezen om iets te zien zoals dat vroeger misschien wel lukte bij een tv of krant. Het is belangrijk dat we al dat negatieve nieuws met iets moois counteren.”

Naast hoofdstukken over jezelf  graag zien, je lijf leren kennen, je tribe vinden en (fysieke) liefde zoeken, staan er dingen in het fillefolleboek die verder gaan dan je achtertuin. Van de paradox van tolerantie tot een how to voor het oprichten van een GSA, tips om om te gaan met pestgedrag en suggesties om girl love te verspreiden. Vandaag moeten we daar des te meer mee bezig zijn, lijkt het.

Ilona: “Dat is inderdaad superbelangrijk, want dat wordt nog niet genoeg gedaan. Ik denk niet dat de wereld er slechter aan toe is dan vroeger, maar je krijgt al die negativiteit wel veel directer binnen. Het komt via je gsm tot in je broekzak, en je kan veel minder kiezen om iets te zien zoals dat vroeger misschien wel lukte bij een tv of krant. Het is belangrijk dat we al dat negatieve nieuws met iets moois counteren.”

Aurike: “Er is vandaag echt de tendens om van elke mini nieuwskorrel een gigantische zandstorm te maken, vooral dan op politiek vlak. Een orkaan die duizenden mensen doodt is van ondergeschikt belang, iets anders wordt dan weer volledig opgeblazen. Ook in nieuwsupdates van kranten prijkt Trump zo vaak bovenaan, en zijn tweets staan even groot als het referendum in Spanje of doden na een aardbeving. Het lijkt alsof we geen onderscheid meer maken tussen hoofd- en subnieuws.”

Ilona: “Ik denk dat dat ook te wijten is aan het klassieke fenomeen dat mensen meer geven om dingen die in hun directe buurt gebeuren of mensen die op hen lijken overkomen. Dan is identificatie makkelijker, hoe verkeerd dat ook is. En Trump is ook gewoon een klootviool, dat moeten we niet relativeren. ”

Naast nieuwsupdates zijn ook social media niet meer weg te denken uit ons leven. We vullen ze naar hartelust met onze leukste momenten, al kunnen de kanalen van andere gebruikers ons ook behoorlijk kut doen voelen. Een van de topics binnen Gij zult zijn wie ge zijt is dan ook #keepitreal op social media.

Aurike: “Inderdaad, want dat is echt enorm belangrijk. Het is zo makkelijk om vanuit je bed met vettig haar te scrollen door reis- en andere foto’s van mensen die een perfect leven lijken te hebben en te denken van OMG MIJN LEVEN IS KAK. Wat mij heel fel heeft geholpen is inzien dat mensen enkel de mooie dingen van hun leven willen delen, niet de lelijke. De fotoalbums van mijn kindertijd staan boordevol mooie en toffe momenten, toen trok ook niemand foto’s van de lelijke of slechte momenten. Instagram is vandaag een beetje het fotoalbum van toen, het enige verschil is dat we onze foto’s nu echt met iedereen kunnen delen. Ooit zal er waarschijnlijk wel een klik komen en zullen we ons er niet meer door naar beneden laten trekken – dat is dan waarschijnlijk het moment waarop iedereen iets gaat hebben van ah ma da’s eigenlijk wel iets tof hé niet?”

Ilona: “Ha ja, het is een beetje een dubbel fenomeen. Ik vind het zelf heel leuk om dingen te verzamelen en te delen, maar ik zie ook echt de gifitige kant. Er zijn mensen die echt puur dingen gaan doen om ze vervolgens op Instagram te kunnen zetten. Ik denk dat we social media moeten omarmen omdat we er niet meer om heen kunnen, maar dat we het wel serieus moeten relativeren.”

Het meest baanbrekende hoofdstuk in Fille Folle kunnen Ilona en Aurike nog niet helemaal pinnen. Maar omdat we moeilijk het ganse boek kunnen opnoemen, highlighten ze er alvast een viertal.

Aurike: “Gij zult uzelf graag zien is misschien niet baanbrekend baanbrekend, maar wel echt een gebod waarbij ik dacht van FUCK JA DAS WAAR. Het is allemaal al zo vaak gezegd geweest, het zijn dingen die we heb meegekregen van onze mama’s en toch kan het geen kwaad om dat nog eens zwart op wit te zien staan. Ook het format van Gij zult met uw kop tegen de muur lopen vind ik geweldig: getuigenissen van gênante momenten die we allemaal wel eens hebben meegemaakt en waar we ons diep voor schamen, maar tegelijk de realisatie dat echt iedereen wel eens mama tegen een wildvreemde zegt of een periodfail heeft.”

Ilona: “Voor mij is Gij zult genieten ook een heel bijzondere, door die focus op GIJ. Het is allemaal goed en wel dat je partner kan genieten, maar leer in de eerste plaats je eigen lijf kennen en zorg voor een positieve en mooie ervaring voor jezelf. En ontdek dat los van alle SOA’s en andere negatieve noten die we quasi uitsluitend te horen krijgen als het over meisjes en seks gaat. En daarnaast ook het gebod Gij zult tolerant zijn, want fuck that, intolerantie heeft echt geen plaats. Toen ik dat gebod schreef zat het me na de gebeurtenissen in Charlottesville echt heel erg hoog. Ik heb het hoofdstuk heel vaak herschreven, maar heb het uiteindelijk toch bewust op mijn eigen ervaringen gehouden.”

Gij zult tolerant zijn wordt trouwens ingeleid met het grote rolmodel van elke Vrouw Van Vandaag, Shrek. Iets over ajuinen en laagjes. Maar er zitten nog veel meer waardevolle wetenswaardigheden in Fille Folle. Zullen we het dan maar gewoon omschrijven als een boek met een boodschap? 

Ilona: “Hell to the yes. Dat hopen we wel ja. We zijn het boek geëindigd met Gij zult zijn wie ge zijt en ge maakt er de wereld verdomme mooier door. En dat is eigenlijk de basis- en eindboodschap. Je bent genoeg zoals je bent, met je pieken van I’m the fucking queen of the world en je dalen waarop je ervan overtuigd bent dat je trash bent. ”

Aurike: “En je moet jezelf leren kennen om jezelf te zijn, en jezelf graag leren zien. En dat is een proces waarmee je ook niet klaar gaat zijn op je vijfentwintig en waarschijnlijk zelfs niet op je achtenzestig.”

Maar het is alvast een proces waarbij Fille Folle je zal kunnen helpen. Een hapklaar en badass boek met ballen dat je door de ups, de downs, de in-betweens en de overkops van je jonge leven loodst.So go get yourself a book, you won’t regret it.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s